Wanneer en hoe ontdekte je dat je een hersentumor had?

“Al enkele maanden blokkeerde mijn kaak af en toe tijdens het spreken. Op 1 september 2018, rond zes uur ’s ochtends, kreeg ik een epilepsieaanval terwijl ons zoontje van drie bij ons in bed lag. Onze dochter van vijf jaar sliep in haar eigen bed, klaar voor de eerste schooldag. Kort daarna volgde nog een aanval. Mijn mond trok scheef en zelf dacht ik meteen aan een hersenbloeding. De ambulance bracht me naar het ziekenhuis, waar ik opnieuw een epileptische aanval kreeg. Dezelfde avond ging ik met mijn man en vader langs bij de neuroloog. De diagnose sloeg in als een bom: een hersentumor, het laatste waar ik aan had gedacht. Op dat moment liet ik mijn eerste, maar ook mijn laatste tranen.”

Hoe verliep de behandeling?

“Twaalf dagen later werd ik geopereerd aan een astrocytoom, een tumor die het bindweefsel van de hersenen ongecontroleerd laat groeien. Het ging om een traag groeiende graad 2-tumor. Omdat hij vlak bij de cruciale hersengebieden voor de spraak lag, kon de chirurg hem niet volledig verwijderen, want dan zou ik misschien niet meer kunnen spreken. Er bleef dus een klein stukje achter, verweven tussen de hersenen. Dat restweefsel werd gedurende zes weken behandeld met dertig bestralingen, om de activiteit stil te leggen en verdere groei te voorkomen. Daarna volgden een rustperiode en vervolgens negen maanden chemotherapie.”

Revalidatie was ongetwijfeld noodzakelijk?

“De artsen maakten al snel de balans op. Er zou één jaar behandeling nodig zijn en dan een jaar rust. Ik was ervan overtuigd dat het bij mij sneller vooruit zou gaan, maar de artsen bleken er helemaal juist op te zitten. Het herstel bestond voornamelijk uit thuis rusten en opnieuw op krachten komen. Ik had allerlei plannen gemaakt voor dingen die ik in die periode zou doen, zoals fotoalbums maken, maar daar kwam niets van in huis. Rusten was alles wat ik kon. Ik heb toen enorm veel steun gekregen van mijn familie. Mijn man droeg ons gezin, mijn mama hielp met praktische dingen zoals boodschappen en maaltijden. Mijn nonkel was mijn vaste chauffeur naar de kliniek en mijn zus, die arbeidsgeneesheer is, volgde het medische dossier mee op. Voor de rest voelde ik weinig behoefte om mijn proces met anderen te delen. Bij hen wilde ik gewoon Griet zijn.”

Op welke manier reageerde jouw werkgever?

“Ik werkte op dat moment al zes jaar bij Danis, een West-Vlaams familiebedrijf in de landbouwsector. Ik begon met drie maanden arbeidsongeschiktheid, die werden verlengd tot negen maanden en uiteindelijk tot twee jaar. Van bij het begin was ik tegenover mijn werkgever heel open over de situatie en we zijn die twee jaar elke maand contact blijven houden. Dat zorgde voor vertrouwen en begrip. Op 4 september 2020, exact twee jaar na de aanval, begon ik opnieuw te werken volgens een progressief traject: eerst 30%, daarna 50% en uiteindelijk weer 100%, wat ik vandaag nog steeds doe. Dat opbouwtraject was cruciaal om mijn fysieke én mentale ritme terug te vinden. Niet alleen mijn lichaam, ook mijn hersenen moesten opnieuw getraind worden. Mijn oorspronkelijke functie was intussen door iemand anders ingevuld, maar ik kon aan de slag in een andere divisie. Terug werken was erg belangrijk voor mezelf, maar ook voor mijn gezin. Ik wilde het goede voorbeeld geven en mijn kinderen tonen dat je moet werken om ergens te geraken. Al wil ik hier wel benadrukken dat het fysiek én mentaal mogelijk moet zijn om te kunnen werken. Bij mij was dat gelukkig het geval.”

Hoe heeft de hersentumor jouw dagelijks leven veranderd?

“Ik heb geen restletsels aan de operatie overgehouden, maar elke dag sta ik op en ga ik slapen in de wetenschap dat er nog steeds een stukje tumor in mijn hoofd zit. Daar herinnert de medicatie tegen epilepsie, die ik ’s morgens en ’s avonds moet nemen, me dagelijks aan. Ook de halfjaarlijkse controlemomenten zijn emotioneel zwaar. Ik plan ze altijd eind juni en eind december, zodat we met een gerust hart in de vakantie kunnen stappen. Hoe lang het zal duren voor de tumor opnieuw begint te groeien, valt niet te voorspellen. Bij een hersentumor zijn er geen bloedwaarden om op te volgen; artsen kunnen alleen scans met elkaar vergelijken om eventuele veranderingen te zien. Maar ooit zal de tumor opnieuw verwijderd moeten worden. Gelukkig hebben we hier in België uitstekende dokters.”

Waarom wil je een gezicht zijn van deze campagne?

“Ik wil moed en perspectief geven aan mensen die iets soortgelijks meemaken. Is er bij mij iets veranderd sinds 1 september 2018? Zeker. Is mijn leven daardoor beter of slechter geworden? Dat weet ik niet. Het overkwam me, en ik moest doorgaan. Elk huisje heeft zijn kruisje. Ik kies ervoor te aanvaarden wat er is, vooruit te blijven gaan met een positieve blik en bewust te genieten van de momenten die er echt toe doen.”